ΕΣΥ ΚΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ…

 

Φωτογραφία: Αλεξάνδρα Γεωργίου

Τι πιστεύεις ότι σε χωρίζει από τον Κόσμο; Από όλο το έξω από εσένα, από αυτό που υπάρχει εκτός από εσένα;

Τίποτα!

Εσύ ο ίδιος έβαλες τόσα δεδομένα ανάμεσα. Το έμαθες, το εμπέδωσες, σου επιβλήθηκε και τώρα σχεδόν μηχανικά το πράττεις.

Ένας ολόκληρος στρατός ανάμεσα σας διευθύνει και καθορίζει την ποιότητα της σχέσης σας: κακή, μέτρια, καλή, ευχάριστη, απολαυστική, δυσφορική, τυραννική, τοξική, επικίνδυνη, σωτήρια, ιαματική…

Ενεχυρίασες την επαφή σου με τον Κόσμο και την παρέδωσες σε κατεστημένα, κοινωνικά πρότυπα και επιταγές, σε οικογενειακές εκπαιδεύσεις, κουλτούρες, συμπεριφορικά μοντέλα και σε προκατασκευασμένες συμπεριφορές!
Άραγε, τι πήρες πίσω ως δάνειο;…

Κάθε φορά που βρίσκεσαι Εσύ και ο Κόσμος και τίποτα από όλα αυτά τα επιβεβλημένα, ακινητοποιείσαι ακαριαία επαναλαμβάνοντας σαν παπαγάλος τη γνωστή δικαιολογία:
Δεν μπορώ! Είναι αδύνατο! Είμαι μόνος!

Το μόνο που απαιτείται για να λυτρωθείς από αυτήν την ακινησία είναι μία απλούστατη κίνηση:
Να γείρεις προς τον Κόσμο! Με την ματιά, το σώμα, τη σκέψη, τη φαντασία, την επιθυμία, τα όνειρά, τις ανάγκες σου και να αδράξεις ό, τι σου δίνει ανάλογα.
Σου φαντάζει απίστευτο, ακατόρθωτο και το χειρότερο το θεωρείς ίσως και ανόητο. Σου προκαλεί περίεργη εντύπωση και αμηχανία να είσαι εσύ ο ίδιος μονάχος χωρίς κανέναν άλλον και τίποτα απέναντι στον κόσμο, τόσο πολύ με αποτέλεσμα να καθηλώνεσαι μπροστά του!

Ένα από τα πιο επιζήμια πράγματα που σου έχει συμβεί στη ζωή σου είναι ότι σε έπεισαν πως μόνος σου «μπορείς» και «επιτρέπεται» να πράξεις ελάχιστα έως τίποτα!
Σου θυμίζω ορισμένα από αυτά:

Μόνος σου θα βγεις;
Μόνος σου θα πας θέατρο;
Μόνος σου θα φας;
Μόνος σου θα πας για μπάνιο;
Μόνος σου θα πας βόλτα;
Μόνος σου θα πας διακοπές;
Μόνος σου θα πας για καφέ;
Μόνος σου θα πας εκδρομή;
Μόνος σου θα πας στο γάμο;
Μόνος σου θα πας για ψώνια;
Μόνος σου θα πας στο πάρτι;
Μόνος σου θα πας για προπόνηση;
Μόνος σου θα πας για ποτό;
Μόνος σου θα ταξιδέψεις;
Μόνος σου θα κάνεις ποδήλατο;
Μόνος σου θα έρθεις;
Μόνος σου θα είσαι;
ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ ΕΙΣΑΙ;;;

ΟΧΙ! ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΜΟΝΟΣ ΠΟΤΕ!
Συνοδεύεις και συνοδεύεσαι από τον Εαυτό σου! Ένα ολόκληρο σύμπαν! Δεν φτάνει; Δεν αρκεί; Δεν είναι ικανοποιητικό; Δεν είναι απύθμενα ευχάριστο; Μόλις κάνεις το αποφασιστικό βήμα προς τον Κόσμο ποδοπατώντας το τείχος που μπαίνει ανάμεσά σας, θα απολαύσεις το κάθε τι στο μέγιστο βαθμό… Ανεπηρέαστος, αναπόσπαστος, συγκεντρωμένος, νηφάλιος, διαθέσιμος, ολόκληρος…

Τότε ακριβώς θα νιώσεις ότι δεν έχεις ανάγκη τίποτα και κανέναν, διότι τα έχεις «όλα» όταν είσαι εσύ και ο κόσμος. Αυτή η συνθήκη έχει μία αίσθηση απροσμέτρητης ελευθερίας και μία γεύση ανείπωτα γλυκιά…Να γνωρίζεις ότι ο κόσμος πάντα σε προσκαλεί και πάντα σου «κλείνει το μάτι»
να μάθεις
να εμπλουτιστείς
να προχωρήσεις
να νιώσεις
να ακούσεις
να μυρίσεις
να δεις
να γευτείς
να ονειρευτείς
να ενταχθείς
να παραδοθείς
να παρατηρήσεις
να εξελιχθείς
να δημιουργήσεις
να είσαι ΕΣΥ, να γίνεις ΕΣΥ!!!
Σπάσε τις κλειδωνιές στα κουτάκια της σαδιστικής κουλτούρας που δαιμονοποιεί την μοναχικότητα και κομμάτιασε τα πλαίσια της έξωθεν επιβεβλημένης συμπεριφοράς ενός συγκεκριμένου και προκαθορισμένου life style...

Δεν είναι συμφορά, ούτε αποτυχία ούτε ντροπή να γίνεσαι «ζευγάρι» με τον Κόσμο όταν το επιθυμείς! Στην αρχή δεν θα είναι καθόλου εύκολο να υπερκεράσεις ολόκληρο καθεστώς, ιδίως εάν η έως τώρα ζωή σου είναι δομημένη με βάση το σκεπτικό που επιτάσσει αυτό… Θα χρειαστούν σε πρώτη φάση μικρά αλλά σταθερά βήματα χωρίς να διακυβεύεται σε μεγάλο βαθμό η αίσθηση της ασφάλειας και χωρίς να δοκιμάζεται επώδυνα το μέτρο της αυτοπεποίθησης σου…

 

 

Με την πάροδο του χρόνου θα στερεώνεται όλο και περισσότερο ο δεσμός σου με τον Κόσμο μέσα από τα κοινά σας… «βιώματα» σας!
ΕΣΥ ΚΑΙ οι φυσικές ομορφιές που κόβουν τη ανάσα και ο εγκέφαλος δεν προλαβαίνει να παραπονεθεί ή να θρηνήσει την απουσία άλλου προσώπου ή παρέας…
ΕΣΥ ΚΑΙ τα φιλόξενα για μελέτη και συγγραφή κλειστά ή αίθρια μέρη που σε ελκύουν τόσο δυνατά για συγκέντρωση που ο εγκέφαλος δεν έχει καθόλου χρόνο να σπαταλήσει φαιά ουσία για οποιαδήποτε άσχετη ή ενοχλητική σκέψη.
ΕΣΥ ΚΑΙ τα πολιτιστικά δρώμενα που η ένταξή σου σε αυτά σε φωτίζει, σε γεμίζει ολόκληρο ως ύπαρξη που ο εγκέφαλος δεν ζητάει τίποτε άλλο…
ΕΣΥ ΚΑΙ η «απλή» περιήγηση έως το μεγάλο ταξίδι που ο καταιγισμός πληροφοριών γνώσεων και αισθήσεων δεν επιτρέπει στο εγκέφαλο να επιθυμήσει κάτι άλλο…
ΕΣΥ ΚΑΙ ο Άλλος, ο συνάνθρωπος, ο συμπολίτης, ο συγκάτοικος, ο συντοπίτης, ο γείτονας, ο συνεργάτης, ο συνάδερφος, ο συνεπιβάτης, ο συνταξιδιώτης της ζωής, ο διπλανός, οπουδήποτε και σε οπουδήποτε περίσταση που όταν είσαι αληθινά παρών μαζί του με όλη σου την πολυεπίπεδη ύπαρξη, το λόγο, το χαμόγελο, το βλέμμα, το σώμα, τη σκέψη, τη ψυχή, αναπόφευκτα ο εγκέφαλος σου θα γεμίσει με πληρότητα και ευχαρίστηση…
ΕΣΥ ΚΑΙ ο Ανθρώπινος Κόσμος!
ΕΣΥ ΚΑΙ εσύ ο ίδιος, δηλαδή!
ΕΣΥ ΚΑΙ η παντοτινή σου «οικογένεια»!

Με αργά και σταθερά βήματα και με αληθινό βλέμμα θα πραγματοποιήσεις το άνοιγμα και την αγκαλιά προς τον Κόσμο…

 

 

Είσαι ο ήρωας σου.. Είσαι ο πρωταγωνιστής στην σκηνή του Κόσμου... Πάνω από όλα οφείλεις στο έργο / σενάριο της ζωής σου να δίνεις το παρόν συχνά και με εντυπωσιακούς μονολόγους ενίοτε...Μην στέκεσαι άλλο εμπρός του σαν απλός περαστικός, σέρνοντας σαν απλός περαστικός τα βήματά σου, την προσωπική σου ζωή μέσα του, διότι συνεχώς και αυτός θα σου φαντάζει ξένος, απρόσιτος, ενοχλητικός και εχθρικός…
Μην καθυστερείς άλλο…

Υ.Γ Είναι επίσης αδιαμφισβήτητα όμορφος και μαγικός ο Κόσμος όταν τον βιώνεις με το «μαζί», αλλά αυτό ανήκει σε ένα κείμενο μίας μελλοντικής ιστορίας που θα μοιραστώ μαζί σας!

Αλεξάνδρα Α. Γεωργίου

Διαβάστε περισσότερα

Επείγουσα προτεραιότητα για την υγεία: η προσωπική επιθυμία!

 

Κάποτε, ένα πολύ νεαρό και αγαπημένο μου άτομο με πληροφόρησε ότι έπασχε από αυτοάνοσο νόσημα και πρόσθεσε στο τέλος της ιστορίας του, ότι ΤΩΡΑ θα κάνει αυτό που θέλει ΕΚΕΙΝΟ! Ίσως αυτό το δεδομένο καθώς και το αποφασιστικό και αισιόδοξο ύφος του, συγκράτησαν τα πόδια μου, τα οποία νόμισα ότι τα «έχασα» με το άκουσμα της δυσάρεστης είδησης…
Πράγματι, έδωσε την άμεση προτεραιότητα στις προσωπικές του επιθυμίες, σχέδια και όνειρα για τη ζωή του. Αυτό φυσικά δεν ήταν καθόλου εύκολη υπόθεση, αν σκεφτούμε ότι το τυπικό, ελληνικό οικογενειακό του περιβάλλον από το οποίο εξαρτιόταν και οικονομικά, δεν άφηνε και πολλά περιθώρια για προσωπικές… «επαναστάσεις»!

Πέρασε αρκετός καιρός από τότε και έως τώρα που γράφω, αυτό το άτομο έχει χαράξει μία πορεία στη ζωή του γεμάτη από τα αποτελέσματα των προσωπικών του επιλογών και επιθυμιών! Πόση ελευθερία αλλά και πόση ευθύνη! Όταν αποφάσιζε να πάρει τη ζωή του στα χέρια του και να αφήσει απέξω όλους τους περισπασμούς και τα εμπόδια, προφανώς είχε συναισθανθεί ότι η κατάσταση της υγείας του δεν έδινε περιθώρια για καθυστερήσεις και άσκοπους αγώνες… Μία γρήγορη συνειδητοποίηση τον έθεσε άμεσα μπροστά στα δεδομένα, τα οποία δεν επέτρεπαν λοξοδρομήσεις και εκπτώσεις από τις επιθυμίες του νου και της καρδιάς! Πόσο μάλλον που το αυτοάνοσο νόσημα επηρεάζεται άμεσα από την ψυχολογία και τους κλυδωνισμούς της.

Έχετε παρατηρήσει ;ότι στη ζωή μας όταν φοβόμαστε, σε κάποιες περιπτώσεις οπλιζόμαστε με ένα απίστευτο θάρρος και τολμούμε όσα δεν μπορούσαμε να φανταστούμε; Κάπως έτσι ίσως παροτρύνθηκε και το αγαπημένο μου άτομο. Περιχαράκωσε την ύπαρξή του και έκλεισε αυστηρά μέσα της όσα πηγάζουν από την δική του βούληση και επιθυμία, βάζοντας όρια σε όσα και όσους είναι αντίθετοι. Για το καλό της υγείας του. Για να μην επιδεινωθεί η κατάστασή του. Για να προλάβει να μάθει να ζει με ευχαρίστηση. Για να βάλει στη ζωή του αληθινή ποιότητα. Για να βιώσει αληθινές απολαύσεις και όχι τα ξεροκόμματα από τα ημίμετρα. Για να έχει την εμπειρία της αληθινής ανατροφοδότησης από τον ίδιο του τον εαυτό και να μην ζει μία νοσηρή και ψεύτικη ζωή ως φερέφωνο των άλλων.

Με μία γενναία κίνηση πέταξε την περιττή…νοσηρότητα, όχι μόνο γιατί προφανώς η κατάσταση της υγείας του ήταν κρίσιμη, αλλά πιστεύω και γιατί τότε έλαμψε μέσα του η επίγνωση του τρόπου με τον οποίο μπορούμε να εξασφαλίζουμε ένα μεγάλο μερίδιο της ψυχοσωματικής μας υγείας και ισορροπίας: να είμαστε ο εαυτός μας! Ο αληθινός εαυτός μας τρέφεται από τις δικές τους επιδιώξεις, επιθυμίες, ανάγκες, όνειρα, σχέδια, προσπάθειες, εμπειρίες, αποτυχίες, επιτυχίες… Όταν αυτός επικρατεί και η αλήθεια του τα έχει όλα…υποτάξει, τότε έχει σίγουρα κερδίσει μία μεγάλη πιθανότητα να είναι ισορροπημένος άρα και υγιής και ας κινδυνεύει η υγεία του!..

Είναι επείγον λοιπόν να δώσουμε την άμεση προτεραιότητα σε αυτά που απεγνωσμένα ποθεί η καρδιά μας, τουλάχιστον πριν κινδυνεύσει η υγεία μας! Μην ξεχνάμε ότι τις περισσότερες φορές το παθαίνει γιατί καταπιέζουμε αυτήν την προτεραιότητα…

Αλεξάνδρα Γεωργίου

{Εικόνα: It's My Desire. by Brett Sixtysix, https://gr.pinterest.com/

Διαβάστε περισσότερα

ΟΙ ΔΥΟ ΛΗΣΤΕΣ

 

Ο ένας έρχεται από τα παλιά…. Αναγκαστικά γυρνάς το βλέμμα προς τα πίσω για να τον διακρίνεις. Άλλοτε εξαρχής ξεκάθαρα και άλλοτε πάλι χρειάζεσαι μεγαλύτερη προσπάθεια για να σχηματίσεις νοερά το περίγραμμα του.

Σκοπός του είναι η απαγωγή με πειρατικό τρόπο! Σε αρπάζει με τη βία, συνήθως αιφνιδιαστικά, χρησιμοποιώντας δόλια μέσα. Η νοσταλγία φημολογείται ότι είναι ένα από τα όπλα του τα πιο αποτελεσματικά. Οι περισσότεροι λυγίζουν σχεδόν ακαριαία.

Ο ληστής από τα παλιά σε συνθλίβει συναισθηματικά! Σε γεμίζει με αλλοτινά συναισθήματα δυσάρεστα, οδυνηρά, μπερδεμένα που συνήθως δεν έχεις αποτελειώσει τις υποθέσεις μαζί τους. Έτσι αφού ταράξει για τα καλά τη ψυχή σου, σχεδόν δεν χρειάζεται πια να σε τραβολογάει από πίσω του. Εσύ, τον ακολουθείς σαν πιστό σκυλί…
Τώρα αρχίζεις να ξεμακραίνεις από την θέση που βρισκόσουν πριν σε αρπάξει, με έναν ρυθμό αλλόκοτα γρήγορο. Απορείς πως το καταφέρνει αυτό και αισθάνεσαι ανασφάλεια, ανησυχία, ανισχυρότητα. Αφήνεσαι όμως σε αυτό το ταξίδι με τη βία και αφήνεις πίσω σου και ό, τι σε χρειάζεται απεγνωσμένα για να υπάρξει και να επιβιώσει!

Το βλέμμα σου μεταμορφώνεται σε έναν περίεργο καθρέφτη που μέσα του φαίνονται αυτές οι μισοτελειωμένες υποθέσεις που αφήνουν πάνω στην καρδιά σου δηλητηριώδη κατακάθια. Η ενέργειά σου μειώνεται συνεχώς και οι ανάγκες σου δεν μπορούν πια ξεκάθαρα να σου παρουσιάσουν τα αιτήματά τους. Φοβάσαι ότι θα κινδυνέψεις να μην ορίζεις τον εαυτό σου σε λίγο και την μεγαλύτερη ζημιά δημιουργεί ο ίδιος ο φόβος…

Αναρωτιέσαι τι τον βοηθάει αυτόν τον ληστή από τα παλιά, πώς τα καταφέρνει τόσο καλά, πόσο έχεις συμβάλλει και εσύ; Αυτό το τελευταίο σε ενοχλεί πιο έντονα. Μοιάζει κάπως με τη μαχαιριά που τη δέχεσαι πισώπλατα! Ο καθρέφτης των ματιών σου κρατά το μυστικό. Ναι, είναι σίγουρο πια, μοιάζεις με την Θλίψη. Αυτή η κυρά τον ειδοποίησε και αμέσως ήρθε αυτός τρίβοντας τα χέρια του με ικανοποίηση…
Μη βιαστείς να χαρείς γρήγορα με τη διαπίστωσή σου γιατί δεν ένας ο δυνάστης σου! Ετούτος ο ληστής έχει συνήθως και έναν πιστό συνεργάτη. Αν έπεσες στα δίχτυα του πρώτου θα πέσεις στην παγίδα και του δεύτερου!

Ο άλλος έρχεται από το άγνωστο… Όταν στρέφεις το βλέμμα του επάνω του, χιλιάδες θραύσματα από εικόνες απεικονίζονται στη μορφή του ταυτόχρονα και με μεγάλη ταχύτητα. Ζαλίζεσαι… Χάνεσαι σε αυτό το ακατάπαυστα ψήγματα των πιθανοτήτων. Προσπαθείς να τα αγγίξεις. Μάταια… Διαλύονται και ξεφουσκώνουν αμέσως. Είναι πλασμένα σαν από αιθέρα

περίεργο… Φαίνονται τόσο ζωντανά, τόσο απτά, τόσο αληθινά, τόσο υπαρκτά!

Σου χαμογελάει σαρκαστικά ο ληστής από το άγνωστο . Πιάσε με, αν μπορείς, σου ψιθυρίζει στο αφτί. Παρασύρεσαι στο παιχνιδάκι του και βάζεις στοίχημα με τον εαυτό σου ότι κάποτε θα τα καταφέρεις. Το μυαλό σου δεν υπακούει και φτιάχνει δικούς του νόμους και φτιάχνει αλλόκοτες στρατηγικές για το πώς θα ορίσεις και θα υποτάξεις αυτό το αγίνωτο, το ασχημάτιστο…

Πάλι αναρωτιέσαι τι τον βοηθάει αυτόν τον ληστή από το άγνωστο σκύβοντας τα μάτια σου χαμηλά γιατί τώρα πια έμαθες ότι είσαι σταθερός …συνεργός του! Το μυστικό τώρα θα το μαρτυρήσει το στήθος σου που χτυπάει σε ρυθμούς ανορθόδοξους, κουραστικούς, εξουθενωτικούς πολλές φορές. Δεν σου φτάνει το οξυγόνο… Έχεις την έντονη αίσθηση ότι πνίγεσαι… Τα πνευμόνια σου θαρρείς υπολειτουργούν…
Μια άλλη κυρά τώρα έμπηξε τα νύχια της βαθειά μέσα τους και με το πλάνο βλέμμα της σε τραβάει προς τα εμπρός. Την φωνάζουν Ανησυχία και κανείς ποτέ δεν μπόρεσε με σιγουριά να την περιγράψει σωστά και με βεβαιότητα. Κάθε βήμα σου το ορίζει ο φόβος, η ανασφάλεια, η σύγχυση, η ανυπομονησία.

Πώς είπες; Ζητάς βοήθεια; Δεν αντέχεις άλλο, λες. Πολύ καλά, λοιπόν…
Η ανακούφιση βρίσκεται ακριβώς μπροστά στα μάτια σου!
Κοίτα αργά και σταθερά γύρω σου. Αφουγκράσου τον εαυτό σου μέσα σου. Ανάπνευσε βαθειά τον αέρα ΑΥΤΗΣ της στιγμής. Τώρα τα έχεις όλα γύρω και μέσα σου. Τις δυνατότητες, τις δεξιότητες, τις πιθανότητες, την ελπίδα, τη σοφία, τις γνώσεις, τις εμπειρίες, το μυαλό, τη ψυχή…

Ίσως για πολύ καιρό έζησες στην αιχμαλωσία της Θλίψης και της Ανησυχίας και έτσι άρχισες να πιστεύεις ότι ο εαυτός σου είναι αυτό το διπλό πρόσωπο. Δεν είναι, όμως! Τρέχα και πιάσου γερά στο Παρόν!
Κοίτα… Η θλίψη στερεύει από την πικράδα της και αποσύρεται με βαρεία βήματα θυμωμένη. Η ανησυχία χαλαρώνει την ασφυκτική αγκαλιά της και δύσκολα τη διακρίνεις πέρα μακριά στον ορίζοντα…

Ανασαίνεις την πρώτη ανάσα της νέας σου ζωής!...

Αλεξάνδρα Γεωργίου

Διαβάστε περισσότερα